Το «Do it yourself» των Γερμανών (Δε θα τους συνηθίσω ποτέ – μέρος 4ον)


Με όση αντικειμενικότητα διαθέτω (εντάξει είμαι λίγο Πορτοκάλος), θα σας μεταφέρω τις διαφορές και τις ομοιότητες Ελλήνων και Γερμανών, ώστε αν δεν διδαχθούμε κάτι από όλο αυτό, τουλάχιστον να γελάσουμε. Στο κείμενο ενδέχεται να περιέχονται ψήγματα υπερηφάνειας και προκατάληψης σε ελεγχόμενες δόσεις. Καταναλώστε άφοβα. (Άλλωστε, στη Γερμανική τηλεόραση, μάς κοροϊδεύουν ολημερίς στα πλαίσια της σάτιρας. Δεκτό με χαμόγελο. Αφού κι η σάτιρα γεννήθηκε στην Ελλάδα!)

 

Λοιπόν που λέτε, την πρώτη φορά που χρειάστηκε στη Γερμανία να βάλω εγώ βενζίνη στο αυτοκίνητο πήγα όλο καμάρι σε ένα βενζινάδικο στη γειτονιά μας και έκατσα δίπλα από την αντλία και περίμενα με ευρωπαϊκή υπομονή, να έρθει ο κύριος που ήταν μέσα στο ταμείο να μου βάλει βενζίνη. Εν τω μεταξύ έριχνα μια ματιά στο βιβλίο που είχα μαζί μου.

Μετά από 7-8 σελίδες, άρχισα να τα παίρνω. Οχι μόνο δεν εμφανιζόταν κανείς, αλλά ο τύπος ούτε καν κοιτούσε έξω από το παράθυρο να δει τι γίνεται, ενώ τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ουρές! Εντάξει, έχουμε πει για την παροιμιώδη υπομονή την Γερμανών, αλλά δεν μπορεί να μην τσαντίζεται και κανείς!

Αρχίζω να παρατηρώ τους γύρω μου. Και τότε συνειδητοποιώ ότι όλοι έβγαιναν από το αυτοκίνητό τους, έπαιρναν την αντλία, έβαζαν βενζίνη μόνοι τους, κάποιοι έπλεναν και το τζαμάκι τους και μετά πήγαιναν μέσα να πληρώσουν… Συνέχεια

Advertisements

Βρέθηκε το «ποτέ»


sotosblog

Εικόνα Κατάσκοπος 11880

Επιτέλους απαντήθηκε ένα από τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα του πνεύματος: Η έννοια του «ποτέ».

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, μεγάλοι νόες, φιλόσοφοι, διανοητές, μαθηματικοί και κάθε ατίθαση φαιά ουσία, όλοι τους σήκωναν απέναντι στο «ποτέ» τα χέρια ψηλά. Απορούσαν και προβληματίζονταν τι να ‘ναι άραγε αυτό το ρημάδι το «ποτέ»; Να ‘ναι βόας, να ‘ναι κροταλίας; Έστιβαν το μυαλό τους, αλλά απάντηση δεν έβρισκαν.

Να όμως που έφθασε η ανέλπιστη εκείνη ώρα και το «ποτέ» αποσαφηνίσθηκε. Ξεκάθαρα. Με τέλειο ορισμό που δεν μπάζει από πουθενά.

Και να σκεφθείτε ότι ήταν τόσο απλό. Διότι δεν είναι παρά η απάντηση σ’ ένα πολύ απλό ερώτημα, που όμως κανένας δεν είχε θέσει. Ιδού, λοιπόν, ο ορισμός:

Το «ποτέ» είναι η απάντηση στο ερώτημα «πότε παραιτείται ο Δένδιας;». Ερώτηση: Πότε παραιτείται ο Δένδιας; Απάντηση: Ποτέ!

Ούτε όταν του φεύγει μέσα από τα χέρια ο Χριστόδουλος Ξηρός. Αντιθέτως, παρά το ρεζιλίκι, ο Δένδιας, όχι μόνον…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 127 επιπλέον λέξεις

Γιατί να σας πιστέψουμε ποτέ ξάνα


γράφει η Εκάβη:

Αφορμή για το σημερινό μίσος μου προς όλους τους πολιτικούς το δημοσίευμα ενός άρθου που αναφέρει το πρόγραμμα του κ. Τσίπρα. Εκφράσεις προκατ, κατηγόρησε τον Χ και τον Ψ και σκιαγράφησε τους τρεις πυλώνες του κυβερνητικού του προγράμματος.

Όσο και να θέλουμε να πιστεύουμε, η αλήθεια είναι πως ποτέ μα ποτέ ένας πολιτικός  – οποιοσδήποτε και αν ήταν αυτός τα τελευταία 30 με 40 χρόνια – δεν ήταν αξιόπιστος (ταπεινή μου άποψη είναι βέβαια). Η μνήμη του Έλληνα είναι μικρή αλλά ευτυχώς η τεχνολογία του επιτρέπει να δει τα ψέματα ξανά και ξανά.

Συνέχεια

Η παγκόσμια ημέρα της καριόλας που τα θελε ο κώλος της


 

 (Η αρχική αποκρουστική φωτογραφία σεξουαλικού εγκλήματος αντικαταστάθηκε για λόγους προστασίας ευαίσθητων ομάδων καθώς το δημοσίευμα πήρε μεγάλη έκταση, πολύ μεγαλύτερη από ότι ήταν αναμενόμενο. Η φωτογραφία έφυγε, η σεξιστική υποκρισία και σκληρότητα παραμένει)

Θα σας πω μερικές από τις συνηθισμένες φράσεις και κουβέντες μεταξύ ανδροπαρεών κάθε φορά που περνάει από μπροστά τους μια ευπαρουσίαστη γυναίκα: Καριόλα, πόρνη, πουτάνα, μουνάρα, να σου σκίσω την πατάρα, πωπω τι κωλάρα είσαι εσύ.

Αυτές είναι οι μόνιμες επωδοί «θαυμασμού» προς το ωραίο φύλο από παντελώς άγνωστα της σερνικά. Αυτά λούζεται κάθε γυναίκα που η εμφάνιση της φτουράει. Στο δρόμο, μέρα, νύχτα, ένας ανελέητα ισοπεδωτικός σεξιστικός πόλεμος.

Και ενώ οι gay κάναν περήφανες παρελάσεις, η ξανθιά δασκάλα πρέπει να ντρέπεται που είναι γυναίκα. Και οι κακοποιημένες πρέπει να τη ρουφάν όλη την κακοποίηση στο σπίτι τους και να ντρέπονται που είναι θύματα.

Ενώ πύρινοι λόγοι εκτοξεύονται κατά του ρατσισμού, ο σεξισμός, η πιο οικουμενική μορφή ρατσισμού παραμένει στο απυρόβλητο από μεγάλα τμήματα της ένοχης κοινωνίας.

Πως θα ήταν δυνατόν να συμβαίνει το αντίθετο; Οι Έλληνες είναι σεξισταριά του κερατά.

Συνέχεια

Το παραμύθι με τις επιδοτήσεις σε νέους αγρότες που δεν καταβλήθηκαν ποτέ


Ρεπορτάζ : Σταυριανή Καραμανίδη

Εφιάλτης έγινε το όνειρο, για στρατιές αστών ανέργων, που μεθοδευμένα οδηγήθηκαν στην επιστροφή στην ύπαιθρο για να ασχοληθούν με την γεωργία. Τους είπαν ότι αυτός είναι ο κύριος μοχλός εξόδου από την κρίση και η μοναδική επιλογή για ένα αξιοπρεπές μεροκάματο, τους έταξαν οικονομική στήριξη στα πρώτα τους βήματα και τελικά, τους άφησαν καταχρεωμένους στις τράπεζες, με εγκεκριμένες επιδοτήσεις που δεν έχουν καταβληθεί ακόμη από το 2009.

Τα στοιχεία που φέρνει στο φως το newpost.gr αποδεικνύουν ότι ο πρωτογενής τομέας, που πλασάρεται στους νέους ως το σωσίβιο στην κρίση, μήνα με το μήνα ξεκληρίζεται, αφού και οι ήδη υπάρχοντες των κλάδων εγκαταλείπουν οικονομικά ηττημένοι.

Αγρότες: «Μας ξεκληρίζουν με τα συνεχόμενα μέτρα»

Ο αγροτικός τομέας μετρά ήδη σαρωτικές απώλειες εργατικού δυναμικού, καθώς οι απασχολούμενοι, από 562.400 άτομα στις αρχές του 2010 (πριν ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώσει από το Καστελόριζο την ελληνική μνημονιακή Συνέχεια

Τα σπίτια των Γερμανών (Δε θα τους συνηθίσω ποτέ – μέρος 3ο)


Με όση αντικειμενικότητα διαθέτω (εντάξει είμαι λίγο Πορτοκάλος), θα σας μεταφέρω τις διαφορές και τις ομοιότητες Ελλήνων και Γερμανών, ώστε αν δεν διδαχθούμε κάτι από όλο αυτό, τουλάχιστον να γελάσουμε. Στο κείμενο ενδέχεται να περιέχονται ψήγματα υπερηφάνειας και προκατάληψης σε ελεγχόμενες δόσεις. Καταναλώστε άφοβα. (Άλλωστε, στη Γερμανική τηλεόραση, μας κοροϊδεύουν ολημερίς στα πλαίσια της σάτιρας. Δεκτό με χαμόγελο. Αφού κι η σάτιρα γεννήθηκε στην Ελλάδα!)

Αννυ Λιγνού

 

Αφού λοιπόν μιλήσαμε για τα παιδιά των Γερμανών, και τα ψώνια των Γερμανών, σήμερα θα ασχοληθούμε με τα σπίτια τους. Η Γερμανία είναι μια όμορφη χώρα. Εντάξει, όχι σαν την Ελλάδα (καμμιά δεν είναι σαν την Ελλάδα), αλλά πολύ όμορφη κι αυτή. Έχει βουνά, καταπράσινα φανταστικά δάση με πανύψηλα δέντρα (λίγο ανοικονόμητα γιατί πάνε 30 μέτρα ύψος να βρουν τον ήλιο), ποταμάκια με κύκνους και αγριόπαπιες, λιβάδια με ευτυχισμένες παχιές αγελάδες να βόσκουν αμέριμνα. Μαγεμένα τοπία που περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να ξεπηδήσουν ανάμεσα από τα δέντρα ξωτικά, ιππότες ή ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Τα χρώματα της φύσης δεν παίζονται, ειδικά το φθινόπωρο. Και τσουπ! Να σου καταμεσής του μαγευτικού τοπίου ένα απαίσιο εργοστάσιο με μια τεράστια τσιμινιέρα που καπνίζει! Μες στη μέση της κατοικημένης περιοχής!!! Απίστευτο κι όμως αληθινό.

Ψάχνοντας λοιπόν για σπίτι, εξετάζεις τις περιοχές στις οποίες θα ήθελες να μείνεις. Υπάρχουν κι εδώ, όπως και σε κάθε πατρίδα τα όμορφα και άσχημα μέρη. Ακόμα και στην ίδια πόλη, υπάρχουν τα καλά και τα κακά μέρη. Υπάρχουν υπέροχα μεσαιωνικά χωριά, διατηρητέα με απίστευτη ομορφιά, παραποτάμιες πόλεις, αλλά και τσιμεντοπεριοχές με πολύ άσχημη αισθητική. Και όλα τα ενδιάμεσα. Οι μεγάλες πόλεις, έχουν τις ομορφιές και τη βολή τους, αλλά σε κάποια σημεία είναι πολύ τσιμεντένιες για τα γούστα σου (κάτι σαν την Αθήνα για να είμαστε ειλικρινείς), οπότε με τον αέρα της επιλογής, την κάνεις για λίγο πιο έξω, στα προάστια, τα οποία είναι είτε μικρά χωριουδάκια σκαρφαλωμένα στα βουνά είτε κωμοπόλεις σπαρμένες γύρω – γύρω.

Εδώ, στα συν είναι ότι οι αποστάσεις δεν παίζουν μεγάλο ρόλο γιατί το οδικό δίκτυο της Γερμανίας είναι άπαιχτο και σε 15 λεπτά έχεις πάει 50 χιλιόμετρα μακριά χωρίς να το καταλάβεις.

Ψάχνεις λοιπόν στα sites τα οποία είναι όμως όλα στα γερμανικά και αρχίζεις και στραβώνεις, γιατί τουλάχιστον μια Συνέχεια