Ε, όχι και εκλογές! Συλλαμβάνεστε!


Και ξαφνικά χαρήκαμε. Είδαμε τους φονιάδες Χρυσαυγίτες να παρελαύνουν με βραχιόλια («Μα μ΄ αυτή την τσάντα; Με τέτοια παπούτσια, χρυσό μου;») και χυθήκαμε στο Twitter για τσάμπα αντιφασισμό. Χλευάσαμε την Ουρανία Μιχαλολιάκου επειδή είναι κοντή, χοντρή και άσκημη, εμείς που μας παρακάλαγαν να ποζάρουμε για πρότυπο της Αρίας Φυλής αλλά δεν γουστάραμε. Φυσικά και νομιμοποιούμαστε να καγχάζουμε με τον ξεπεσμό των νταβατζήδων που πούλαγαν Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια (και Προστασία σε λογικές τιμές), εξάλλου σύντομα θα έχουμε ακόμα πιο πιπεράτες και kinky αποκαλύψεις, εάν λάβουμε υπόψη μας την παλιά συνήθεια των ρουφιάνων να «δίνουν» ο ένας τον άλλο, όταν τύχει και μπλέξουν. Ωστόσο καλό θα είναι να μην ξεχνάμε πως αυτό που παρακολουθούμε με τόση ευφροσύνη δεν είναι παρά το αφεντικό που δέρνει το ροτβάιλερ επειδή έχεσε στο χαλί του.

Το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο (του Σαμαρά) όχι επειδή πέρασε από την καρδιά του Παύλου Φύσσα (είχε διαπεράσει κι άλλες καρδούλες αλλά κανενός το αυτί δεν ίδρωσε) μα επειδή το μαντρόσκυλο άφησε να υπονοηθεί η κακιά λεξούλα που αρχίζει από «εκ-» και τελειώνει σε «-λογές». Ε, όχι κι έτσι! Θα μου πείτε «Μα, η ΕΥΠ τους παρακολουθούσε από καιρό». Όντως αλλά κι ο κυρ-Δένδιας μάζευε υποθέσεις στο συρτάρι του, παίζοντας τριανταμία, μέχρι που έφτασαν τις 32 και κάηκε η Χρυσή Αυγή. Φυσικά, πρέπει να παραδεχτούμε πως μέχρι στιγμής η κυβερνητική ντρίμπλα στη Χρυσή Αυγή αποδεικνύεται εξαίρετη: οι Χρυσαυγίτες συνελήφθησαν στον ύπνο (τα ξημερώματα του υποτιθέμενου Συνέχεια