Λυπάμαι που θα σας χαλάσω την αγιογραφία του Μαντέλα


γράφει η Εκάβη

Λυπάμαι που θα σας χαλάσω την αγιογραφία ενός πολιτικού, μα μετά απο το ξέσπασμα λατρείας προς τον συγχωρεμένο κ. Μαντέλα (χάσαμε έναν ήρωα σήμερα/ ήταν ένας πραγματικός ηγέτης/ η δύναμη του καλού στον κόσμο τούτο) , αισθάνθηκα την ανάγκη να αναφέρω 3 λέξεις ….

Umkhonto we Sizwe

Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα:

Church Street bomb 1983

Amanzimtoti bomb 1985

Magoo’s Bar bombing 1986

Roodepoort bank 1988

Ellis Park rugby stadium bombing

Wimpy Bar fast food restaurant bombings

Στρατόπεδα κράτησης (πχ. το Quatro)

Church Street bombing

Το να αφιερώνεις τη ζωή σου απέναντι στο αισχρό καθεστώς του Απαρτχάιντ είναι αξιοθαύμαστο.

Το να δημιουργήσεις μαζί με άλλους το στρατιωτικό σκέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου που διοργάνωνε βομβιστικές επιθέσεις και έσπερνε νάρκες κατά τεθωρακισμένων σε επαρχιακούς δρόμους στο Βόρειο Τρανσβάαλ απο το 1985 ως το 1987 (σχέδιο που στην τελική εγκατελείψαν εξαιτίας του υψηλού ποσοστού θυμάτων –  απλοί πολίτες – που ήταν έγχρωμοι εργάτες) δεν είναι αξιοθαύμαστο. Λεγεταί τρομοκρατία, όσο και να μιλάς για την δικαίωση μιας επανάστασης κατά της κατάφορης αδικίας του Απαρτχάιντ. Συνέχεια

Get Rich or Die Tryin’


Σκέφτομαι, ο «αποκλεισμός» ενός 20χρονου είναι λύση, είναι απάντηση, είναι θέση, ή απλά η ευκολία μιας υποκριτικής κοινωνίας, σε πλήρη σαπίλα, (η οποία δεν μπορεί/αντέχει) να βάλει τα χέρια επί τον τύπον των ήλων, μήπως και ολόκληρη «ανά-μορφωθεί»;

Σκέφτομαι, αυτά τα παιδιά -«με τα καλάσνικοφ»-, που συνεχώς αυξάνονται, από τη μια και την άλλη πλευρά, είναι τόσο μεμονωμένα περιστατικά; Είναι μεμονωμένα τα πρεζάκια που αυξάνονται στις γειτονιές; Ή είναι η κορυφή του παγόβουνου με το οποίο αρνούμαστε σαν κοινωνία επιτέλους να ασχοληθούμε σοβαρά, με αυτοκριτική, αυτογνωσία και πρότυπα ζωής τέτοια, ώστε να λειτουργήσουν σαν τεράστιοι αερόσακοι, καθώς οδεύουμε σούμπιτοι σαν νέος Τιτανικός στην τέλεια καταστροφή αυτού που κάποτε ονομάζαμε κοινωνία;

Διαβάζω στο τατού, πάνω στο νεανικό σώμα με τους κοιλιακούς, του νέου αποδιοπομπαίου τράγου: “Γίνε πλούσιος η πέθανε προσπαθώντας γι’ αυτό» κι αναρωτιέμαι γιατί κανείς σήμερα δεν στέκεται να σκεφτεί με ψυχραιμία, ότι αυτό (και αυτό) το νέο παιδί είναι αποτέλεσμα ενός βομβαρδισμού από λάθος πρότυπα και στατιστικές κοινού, που τα τελευταία χρόνια ρήμαξαν τις αξίες μας.

Τι άλλο από ιδιωτική πτώχευση, είναι το ιδανικό ενός νέου ανθρώπου να είναι τα φράγκα κι ο πλουτισμός; Συνέχεια

Πληρώνω άρα απαιτώ: Κάθαρση τώρα!


Tου Αθανάσιου Κατσίμπελη*Η μεγαλύτερη επικοινωνιακή επιτυχία της κυβέρνησης Παπανδρέου του Γ,’ ήταν η φράση του Θεόδωρου Πάγκαλου «Μαζί τα φάγαμε» κι αυτό γιατί κατέστησε όλους τους Έλληνες συνενόχους στη λεηλασία, που συνέβαινε για χρόνια στη χώρα μας, ανεξάρτητα αν συμμετείχαν όλοι οι έλληνες ή όχι, στο «μεγάλο πάρτι». Ο Θεόδωρος Πάγκαλος με τη φράση του αυτή πέτυχε την ενεργοποίηση μιας συλλογικής ενοχοποίησης και αισθήματος συνενοχής σε έναν ολόκληρο λαό. Γιατί όλοι γνωρίζαμε και τι συνέβαινε και ποια ήταν η ποιότητα αυτών που μας κυβερνούσαν. Όπως το γνωρίζουμε και σήμερα.

Κι αυτό το κράτος λειτουργούσε εδώ και χρόνια, όχι για τους νομοταγείς πολίτες, αλλά για τους ημέτερους. Για αυτούς που δεν αγχώνονταν για το μέλλον, που δεν πλήρωναν, που διορίζονταν στο δημόσιο από το παράθυρο και που γενικά για οτιδήποτε έκαναν είχαν την ανάγκη των μηχανισμών του πελατειακού πολιτικού συστήματος και της αναξιοκρατίας.

Τα ψέματα όμως τελείωσαν και είτε το θέλουν είτε όχι ο αβάσταχτα και άδικα φορολογούμενος λαός μας, δεν ανέχεται άλλο να πληρώνει από το υστέρημά του και κάποιοι λίγοι , έχοντες και κατέχοντες να εξακολουθούν να μην πληρώνουν και να φοροδιαφεύγουν εις βάρος του.

Δεν ανέχεται να πληρώνει διόδια και να μην έχει δρόμο.

Δεν ανέχεται να πληρώνει φόρους και να μην έχει ασφάλεια. Να κινδυνεύει ακόμα κι έξω από την πόρτα του σπιτιού του, να του βιάζουν την κόρη και να την καίνε ζωντανή, κακοποιοί που έπρεπε να είναι φυλακή και όχι να κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Δεν ανέχεται να μην έχει παιδεία και υγεία.

Δεν ανέχεται αυτός να πληρώνει έγκαιρα και κάποιοι να εξαιρούνται τελευταία στιγμή και να Συνέχεια

Ομολογεί και ξεμπροστιάζει ο ίδιος ο Πακιστανός την σαπίλα του Ελληνικού κράτους…«Μου έδωσαν πολιτικό άσυλο»


-Από πότε οι Πακιστανοί δικαιούνται πολιτικό άσυλο;
-Ποιος ήταν αυτός που έβαλε υπογραφή και σφραγίδα για να πάρει αυτό το κτήνος πολιτικό άσυλο χωρίς να το δικαιούται;

Το επιβεβαίωσε και ο ίδιος μετά τη σύλληψή του στην απολογία του. «Ηρθα στην Ελλάδα το 2010, από το Πακιστάν. Οταν πέρασα τα σύνορα στον Εβρο, με έπιασε η Αστυνομία και μου έδωσαν πολιτικό άσυλο. Στην αρχή έμενα μαζί με άλλα παιδιά από το Πακιστάν στην περιοχή που με πιάσατε (στη Νέα Χαλκηδόνα), μετά για ενάμιση μήνα πήγα στη Σκάλα Ωρωπού, αλλά επειδή δεν δούλευα μου είπε ένας συμπατριώτης φίλος μου που ήταν στην Πάρο να πάω κι εγώ εκεί μήπως βρω καμιά δουλειά. Ετσι, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο μένω μόνιμα στην Πάρο. Μέσω ενός φίλου μου έπιασα δουλειά στο ξενοδοχείο «Blue Dolphin» που βρίσκεται στη Χρυσή Ακτή και αυτό που έκανα ήταν να κουρεύω το χορτάρι», ξεκίνησε την απολογία του ο Πακιστανός, ο οποίος βάσει των στοιχείων των χαρτιών της πακιστανικής πρεσβείας που κουβαλούσε πάνω του για να φύγει φέρεται να έχει γεννηθεί την 1η Ιανουαρίου του 1991. Ο ίδιος όμως μετά την απολογία του στον ανακριτή Σύρου Συνέχεια

Πατρίδα μου …. by Lit Maiden


Πατρίδα μου, ξανά-ανταμώσαμε. Φίλησα νοερά τα αγιασμένα χώματα σου μετά από τόσα χρονια που ήμουν εξόριστη στην κρύα ξενιτιά, μα βρήκα παντού προδοσία και σαπίλα.

Πότισα με δάκρυα τα γαϊδουράγκαθα που φύτρωσαν στις γειτονιές σου, που ρίζωσαν στις καρδιές των άγνωστων σε μένα προσώπων, τον συμπατριωτών μου, που έπνιξαν το χαμόγελο και την καλημέρα.

Πατρίδα μου, με λένε ειρωνικά να σε χαίρομαι. Με λένε να χαίρομαι το πανί που θα υψώσω στο μπαλκόνι μου σε λίγες μέρες, και το κακό είναι ότι τους καταλαβαίνω πως νιώθουν προδομένοι και αυτοί.

Όμως δεν μπορώ να σε απαρνηθώ. Δεν μπορώ να μην υψώσω την σημαία του παππού μου που θα πρέπει να Συνέχεια

Όλοι οι Έλληνες μαζί μπορούμε


Γεννιέται επιτέλους η ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε το τερατόμορφο σύστημα που απειλεί οτιδήποτε σημαίνει Ελλάδα, οτιδήποτε είναι δεμένο με μία πολύπαθη πατρίδα.

Αυτή η ευκαιρία είναι ένα Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα στον πολιτικό χώρο που έρχεται να γκρεμίσει την σαπίλα, την διαφθορά και να επιβάλει (επιτέλους) την Δικαιοσύνη που αρμόζει σε όσους έφτασαν την πατρίδα μας, την Ελλάδα, σε αυτό το σημείο του διεθνούς ευτελισμού.

Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει κανένα μέλλον (φυσικά και κανένα παρόν) με την υπάρχουσα πολιτική σκηνή, και αντικρίζοντας το αδιεξοδο εδώ και πάρα πολύ καιρό, ένα πλήθος πολιτών, επώνυμων και ανώνυμων, με κοινό παρανομαστή την μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα, άνθρωποι που νιώθουν βαριά την επιταγή του δικαίου και της ελευθερίας, αποφάσισαν να τολμήσουν να σπάσουν το «σύστημα» και Συνέχεια