Η γενιά του ’60 και ’70


Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 60 και 70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.

Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαριές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατούσες μας.

Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκίτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.

Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Ζεσταινόμασταν με σόμπες με ξύλα η με… κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.

Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με
μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ήρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέτα, το Πρώτο, το Εμπρός.

Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλίρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλειφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν, τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον, το πεστίλι πέτσα βερίκοκο, το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.

Χάθηκαν τα αυθεντικά σουβλάκια με τα ντονέρ και την ξεροψημένη πίτα και το κοκκινοπίπερο.

Τα αστικά λεωφορεία Σκάνια Βάμπις, Σκόντα, Βόλβο κι αργότερα Βritish Leyland και ΗΙΝΟ, είχαν τη μηχανή μέσα και ήταν συνήθως καλυμμένη με μπλε δερμάτινα καπιτονέ καλύμματα. Βόγκαγαν κάθε φορά που ο οδηγός άλλαζε ταχύτητα. Καμμιά φορά είχε και μια θέση μπροστά δεξιά δίπλα στη μηχανή που ήταν η καλύτερη για τα παιδικά μας όνειρα. Υπήρχε και εισπράκτορας στριμωγμένος δίπλα στην πίσω πόρτα με το κλασσικό γκρι καπέλο με το γείσο, ένα πρωτόγονο μικρόφωνο κι έλεγε τις στάσεις ή φώναζε τέρμα τα μία και είκοσι. Θυμάστε εκείνες τις κερματοθήκες που έβαζε τα κέρματα και που τώρα τελευταία ξανάγιναν της μόδας;

Συνέχεια

Ανατρεπική συνέντευξη Ρένου Χαραλαμπίδη «Το σινεμά στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια κινήθηκε υπό το καθεστώς της αριστερής τρομοκρατίας!»


Το σινεμά στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια χρόνια κινήθηκε υπό το καθεστώς της αριστερής τρομοκρατίας! Όποιες ταινίες γίνανε μακριά από το πνεύμα της αριστεράς, ήταν πάντα ύποπτες. Για να ήσουνα υπάκουος όλα αυτά τα χρόνια, έπρεπε να υπακούς στην καλλιτεχνική γραμμή της αριστεράς. Κάποια, λοιπόν, στιγμή στη ζωή μου αποφάσισα και μέσα από τις ταινίες μου να αρνηθώ να μπω σ’ αυτό το παιχνίδι. Έτσι λοιπόν μπήκα σε μια πολύ μεγάλη εποχή ρήξης. Αποφάσισα ότι υποχρέωσή μου είναι να ακούω την καρδιά μου και καμία ιδεολογία. Είμαι βαθιά αναρχικός και θα παραμείνω μέχρι τέλους. Πιστεύω στον αναρχισμό του Φερνάντο Πεσόα, που υπήρξε αναρχοδεξιός, μια σουρεαλιστική μίξη. Παραμένω βαθιά σουρεαλιστής και ανυπάκουος προς τους πάντες και τα πάντα. Υπακοή σημαίνει θάνατος, αλλά σινεμά σημαίνει ζωή.

Διαβάστε ολόκληρη την ανατρεπιτκή συνέντευξη του Ρένου Χαραλαμπίδη στους Unitedreporters

Οι μέρες που το Φεστιβάλ Κινηματογράφου βρίσκεται σε εξέλιξη φέρνουν πάντα στην πόλη καλλιτεχνικούς φίλους που το αγαπούν και το στηρίζουν, ακόμα κι όταν οι ίδιοι δε συμμετέχουν σ’ αυτό.

Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι ένας απ’ αυτούς. Τη φετινή του επίσκεψη τη συνδύασε με την παρουσίαση του βιβλίου του Εγχειρίδιο Κινηματογραφικής Ανυπακοής, ένα φιλμικό μανιφέστο όπως λέει ο ίδιος. Ένα βιβλίο για την κινηματογραφική τέχνη παρουσιασμένο στην πόλη που για δέκα μέρες χτυπούσε η Συνέχεια

Ο James Bond γιορτάζει 50 χρόνια στο σινεμά


Με αφορμή τα 50 χρόνια του 007 στο πανί, οι Albert R. Broccoli’s EON Productions, Metro-Goldwyn-Mayer Studios, Sony Pictures Entertainment και Twentieth Century Fox Home Entertainment ανακηρύσσουν την 5η Οκτωβρίου του 2012 «Παγκόσμια Μέρα Bond». 

Χρυσή Επέτειος για τον πιο περιζήτητο άντρα στον πλανήτη

Θεωρείται ο πιο φανατικός εργένης του κόσμου, κι όμως μαζί του έχουμε κάνει τη μεγαλύτερη σχέση στην ιστορία του σινεμά. Γιατί ο James Bond μπορεί να είναι μονήρης και πάντα ψύχραιμος, μπορεί να αλλάζει τα κορίτσια με την ίδια συχνότητα που αλλάζει πουκάμισα, μπορεί να έχει βρεθεί σε κάθε γωνία του πλανήτη και τίποτα πια να μην τον εντυπωσιάζει, παρ’ όλα αυτά έχει  παραμείνει ο πιο πιστός κινηματογραφικός ήρωας, Συνέχεια

Πέθανε ο «γίγαντας του σινεμά», ο πρωταγωνιστής της ταινίας «Το Πράσινο Μίλι»


Λος Αντζελες

Σε ηλικία 54 ετών, άφησε την τελευταία του πνοή τη Δευτέρα, ο ηθοποιός Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν, γνωστός για την ερμηνεία του στην ταινία το Πράσινο Μίλι, για την οποία είχε μάλιστα προταθεί για Όσκαρ.

Ο Κλαρκ Ντάνκαν απεβίωσε μόλις οκτώ εβδομάδες μετά από καρδιακό επεισόδιο που υπέστη.

Ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Ντάνκαν, δήλωσε ότι στις Συνέχεια