19η ΜΑΪΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ


Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθόμεθά σου ω Πάτριος Ποντία γη. (Λεωνίδας Ιασωνίδης)

Να ξεραίνεται η γούλα μ’ αν ανασπάλλω την πατρίδα μ’, τον Πόντον (Κώστας Π. Μαυρόπουλος)

Γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία ως όρος καθιερώθηκε στη δίκη της Νυρεμβέργης, όταν καταδικάστηκε η ναζιστική ηγεσία για τα εγκλήματα πολέμου κατά των Εβραίων. Ως νομική έννοια διατυπώθηκε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και καθιερώθηκε στις 9/12/1948, με τη σύμβαση της Ρώμης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τρεις γενοκτονίες συντελέστηκαν τον 20ο αιώνα, των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και των Εβραίων. Εξ’ αυτών οι δύο αναγνωρίστηκαν παγκοσμίως, άμεσα των Εβραίων και έμμεσα των Αρμενίων.

Με το τρίπτυχο «ένα κράτος, μια θρησκεία, ένας λαός», και έχοντας ως συμβουλάτορες Γερμανούς αξιωματικούς, οι Νεότουρκοι αρχικά και στη συνέχεια ο Μουσταφά Κεμάλ, σχεδίασαν και εκτέλεσαν τις δύο πρώτες γενοκτονίες. Το 1915 την γενοκτονία των Αρμενίων και από το 1916 έως το 1923 τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Με το πρόσχημα να μην ενωθούν οι Έλληνες του Πόντου με τις Ρωσικές δυνάμεις, που πολιορκούσαν τον Πόντο, εκτόπισαν τον πληθυσμό από τις παραλιακές περιοχές, στα μεσόγεια της χώρας. Μέσα στο καταχείμωνο, σε εξοντωτικές και χωρίς στοιχειώδη σίτιση και ανάπαυση πορείες, έχασαν τη ζωή τους πολλοί Έλληνες. Εκτός από τους θανάτους που προέκυψαν από τις ταλαιπωρίες υπήρξαν και πολλές περιπτώσεις φρικιαστικών θανάτων από άτακτους τσέτες υπό τα αδιάφορα βλέμματα των συνοδών χωροφυλάκων. Σε πολλές δε περιπτώσεις και με την βοήθεια τους. Και βέβαια δεν εξέλειπαν οι βιασμοί γυναικών, ακόμη και εγκύων, ανήλικων κοριτσιών αλλά ακόμη και ανήλικων αγοριών. Επίσης πολλοί Έλληνες πέθαναν στα τάγματα εργασίας καταπονημένοι από τις εξαντλητικές εργασίες. Έτσι με την εξόντωση του μισού πληθυσμού (353.000) και τον εκτοπισμό-ξεριζωμό του άλλου μισού, τον Αύγουστο του 1923 ο Μουσταφά Κεμάλ αναφώνησε θριαμβευτικά: «Επί Συνέχεια

Advertisements

Τι Χίτλερ τι Γκαίτε, τι Ατατούρκ τι Ναζίμ Χικμέτ


Θεσσαλονίκη:  Τα πολλά  “περίεργα” πρόσωπα της πόλης

[2007 :«να τιμηθεί ο Κεμάλ Ατατούρκ γιατί είναι παιδί της πόλης» (Μιχάλης Τρεμόπουλος) ]

[1938: Ο Ιωάννης Μεταξάς τιμά το «παιδί της πόλης» μετονομάζοντας την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ και δωρίζοντας το σπίτι που γεννήθηκε το «παιδί» στο τουρκικό κράτος]

Πηγή: pontosandaristera, 28/02/2007

Πώς γίνεται η πόλη του Ιωάννου και του Μοσκώφ, να έχει καταντήσει πόλη του Ψωμιάδη και του Τρεμόπουλου; Πώς γίνεται στην πάλαι ποτέ “πόλη των προσφύγων” να εμφανίζεται ένας ρατσιστικός αντιπροσφυγικός λόγος; Και το έρμο το οικολογικό κίνημα; Όλοι αυτοί οι Ατατουρκολάγνοι, το θυσιάζουν προς όφελος της αντιπροσφυγικής εμπάθειας και των ιδεοληψιών τους. 

dsc04558.JPG

(Η Σμύρνη πυρπολήθηκε συνειδητά από τους κεμαλικούς μετά τη νίκη τους. Τα θύματα εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Θεσσαλονίκη και στις προσφυγικές γειτονιές της Αθήνας)

 Και η αφορμή γι αυτή την προσέγγιση, η τελευταία -και για άλλη μια φορά- παρέμβαση του κ. Μ. Τρεμόπουλου στο Νομαρχιακό Συμβούλιο της πόλης υπέρ του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Δεν ξέρουμε αν όντως η Θεσσαλονίκη αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση πόλης και κοινωνίας, που απέχει 60 χλμ από τα σύνορα με τον παλιό ανατολικό κόσμο και τις κοσμογονικές ανατροπές. Συνέχεια