Οι νεκροθάφτες του Ελληνισμού (ήσαν , είναι και έρχονται)… Mια πραγματική ιστορία …



ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ , ΑΛΛΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ !


Γράφει ο Μάνος Τσαγκαράκης

«Αποστολή εξετελέσθη, over»! Ένα σχέδιο που εκπονήθηκε πριν από τρεισήμισι δεκαετίες πλησιάζει πλέον στην ολοκλήρωσή του. Σε δέκα, άντε 15 χρόνια, η Ελλάδα θα είναι μια ευχάριστη -όχι για όλους- ανάμνηση στην ογκώδη Ιστορία αυτού του πλανήτη …; Και συνωμοσιολόγος να μην είσαι, γίνεσαι αν βάλεις σε μια σειρά όλα όσα έχουν συμβεί σ’ αυτόν τόπο από τη Μεταπολίτευση και μετά.
Όλα αυτά τα χρόνια, το σχέδιο που εξυφάνθηκε λειτουργούσε υπόγεια και κανείς δεν το αντιλαμβανόταν, εκτός ίσως από κάποιους που αποτελούσαν γρανάζια του. Όχι όλους, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία απλώς χρησιμοποιήθηκε ως «Δούρειος Ίππος» …; Τα ανταλλάγματα για να μην ρωτάει «τι;» και «πώς;» ήταν πολλά και αποστομωτικά. Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν τα «νέα τζάκια», οι «νεόπλουτοι», οι «ανερχόμενοι επιχειρηματίες» και ουκ έσται τέλος.
Ποιος είχε όφελος από τη συντριβή του Έλληνα και της Ελλάδας, είναι δύσκολο να πει κάποιος. Αν αρχίσουμε να μιλάμε για illuminati, για προαιώνιους εχθρούς, για σιωνιστικό δάκτυλο κλπ, κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε γραφικοί. Κι όμως, δεν μπορεί να είναι τυχαία όσα έχουν γραφεί κατά καιρούς -βιβλία ολόκληρα- για το ρόλο της περιβόητης Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και όσων μετέχουν σ’ αυτήν, μεταξύ των οποίων και αρκετοί Έλληνες, πρωθυπουργοί, υπουργοί και επιφανείς επιχειρηματίες!
Ίσως να μην τυχαία και τα λόγια του Γερμανοεβραίου άλλοτε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, νεκροθάφτης της ενιαίας Κύπρου το 1974 (βραβευμένουμε Νομπέλ Ειρήνης, παρακαλώ!!!) και -φυσικά- μέλους της διαβόητης Λέσχης Χένρι Κίσινγκερ:
«Οι Έλληνες είναι αναρχικοί και δύσκολα κουμαντάρονται. Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να χτυπήσουμε βαθιά μέσα στις πολιτισμικές τους ρίζες: έτσι ίσως καταφέρουμε να τους αναγκάσουμε να συμβιβαστούν. Εννοώ βέβαια να χτυπήσουμε την γλώσσα τους, την θρησκεία τους, τα πολιτισμικά και ιστορικά αποθέματα, έτσι ώστε να ουδετεροποιήσουμε την δυνατότητα τους να αναπτύσσονται, να διακρίνουν τους εαυτούς τους, ή να αποδεικνύουν ότι μπορούν να νικούν, έτσι ώστε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια στα στρατηγικώς απαραίτητα σχέδια μας στα Βαλκάνια, την Μεσόγειο, και την Μέση Ανατολή»
Για να δούμε, λοιπόν, όσο πιο λιτά και περιληπτικά μπορούμε, τι έχει συμβεί στη σύγχρονη Ελλάδα από τις απαρχές της «Δημοκρατίας» (τα εισαγωγικά διότι δεν είναι δυνατό να θεωρείται δημοκρατικό ένα πολίτευμα κατά το οποίο οι κυβερνώντες μοιάζουν αφειδώς ψέματα για να εκλεγούν και στη συνέχεια ρουφούν με το καλαμάκι το αίμα του λαού, που δεν έχει δυνατότητα αντίδρασης): Συνέχεια