ΒΡΗΚΑ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ στον δρόμο και ψάχνω τον παραλήπτη. Μήπως τον ξέρετε; Τον ψάχνω για να του τη δώσω.


Αδελφέ   Νίκο

Τα  βλέπεις ;   Τα  βλέπεις  που  ανησυχούσες   και  έτρεμες  σαν  ψάρι  όταν  αρχίσαμε  την  επιχείρηση  ;

«Θα  μας   λυντσάρουν! » .
«Θα  μας  κρεμάσουν  στην  πλατεία  οικογενειακώς»   .
» Ούτε  τα  παιδιά  μας  και  οι  γυναίκες  μας  δεν  θα  γλυτώσουν !»
» Απο  το  πρώτο   λεπτό  θα  ξεσηκωθούν !»

Τίποτε  απολύτως  δεν έγινε .  ‘Οπως   ακριβώς  τα  είχα  προβλέψει  .  Τους  τα  πήραμε  όλα  και  φύγαμε  σαν  κύριοι .  Ακόμα  θυμάμε  την  έκπληξη   και  την  αμηχανία  στο   πρόσωπο   του   οπαδού  μας  στο  αεροδρόμιο .  Η χώρα   ήταν  σε  φάση  «Σομαλίας»    και  εμείς  με  τις  Samsonite  ,  να  περιμένουμε  στην  αίθουσα  VIP  το  αεροσκάφος   που  θα   μας   έφερνε   στον  επίγειο  παράδεισό   μας  ,  εδώ  στην  Καλιφόρνια .

Θυμάσαι  που  σου  έλεγα  «Θαρθεί   μια  μέρα  που  θα  τα  θυμόμαστε   και  θα  γελάμε »  ;

Λοιπόν  αδελφέ   Νίκο ,  η  ημέρα  ήρθε .
Η  μπάζα  ήταν  καλή  .  Οχι  μόνο  εμείς  αλλά  και  τα  εγγόνια μας   θα  ζήσουν  πλουσιοπάροχα .  Ο  μόνος  κίνδυνος  πια  βρίσκεται  στην  χοληστερίνη  που  περιέχει  ο  αστακός !

Συνέχεια