Έρωτά μου, τοκογλύφε: «Μπράβο καρντάσι, είμαστε οι καλύτεροι»


Τα στερεότυπα στις λέξεις δημιουργούν στερεότυπα στο μυαλό. Η Θεσσαλονίκη, από τη δεκαετία του ‘80, ζει και αναπαύεται σε δύο στερεότυπα: πως είναι ερωτική πόλη και αδικημένη πόλη. Το πρώτο δημιουργήθηκε από τους επισκέπτες του Σαββατοκύριακου. Αθηναίοι, κυρίως νέο-γιάπηδες, που ανέβαιναν ως τη Θεσσαλονίκη, έκαναν τις δουλειές τους και στη συνέχεια ξέσφιγγαν τη γραβάτα, τα έσπαγαν στα μπουζούκια, ερωτεύονταν το ταμπεραμέντο του Βορρά και ζούσαν τους εφήμερους έρωτες που τους έκαναν ασφαλείς τα 500 τόσα χιλιόμετρα από την Αθήνα. Τα ερωτικά τραγούδια που γράφτηκαν για τη Θεσσαλονίκη είχαν και αυτά τον ρόλο τους, αλλά ήταν απειροελάχιστος μπροστά στη λύσσα για ζωή που διένυε χιλιόμετρα Εθνικής κι έπαιρνε αεροπλάνα, για να πιστέψει πως ερωτεύεται στη Θεσσαλονίκη και τελικώς ερωτεύεται τη Θεσσαλονίκη.

Το στερεότυπο της αδικημένης πόλης δημιουργήθηκε από τους ηγέτες της πόλης και γρήγορα πέρασε στην ίδια την πόλη. Από ανίκανους ηγέτες, που βιάζονταν να αντικειμενοποιήσουν την ανικανότητά Συνέχεια

Θα δείξουμε ποτέ στην τροϊκα ότι είναι ανεπιθύμητη;


ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΔΩ; ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΟΕΙΔΗ Η ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΠΑΜΕ (ΕΚΔΡΟΜΗ);

Και ξαφνικά τρείς ανθυποτίποτες, τρία λογιστάκια του αισχίστου βαθμού, γίνανε το τρίο του χάρου για την όμορφη και μεγάλη πατρίδα μας.

Και μείς καθόμαστε και τους κοιτάμε από το γυαλί να περιδιαβαίνουν τα υπουργεία χωρίς να ξέρουμε τί λένε με τους δοτούς υπουργούς, ακούμε μόνο τα βοθροκάναλα να μας ανακοινώνουν ότι η τρόικα ζητάει αυτό ή εκείνο; Συνέχεια