Χάνεται το εξάμηνο σε ΕΚΠΑ και ΕΜΠ – Στο πειθαρχικό ο Πελεγρίνης


Ο κίνδυνος να χαθεί το εξάμηνο είναι όλο και πιο κοντινός μετά τις τελυταίες εξελίξεις στη παιδεία.

 

Nέα απεργία κήρυξαν για αύριο και την Πέμπτη οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΚΠΑ.

Συνέχεια

KANENAΣ ΠΑΣΟΚΟΣ ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ. Σκραφνάκη: Με 30.000 ευρώ ετησίως στις προμήθειες της υγείας


Σκραφνάκη: Με πολιτικό ρουσφέτι και αμοιβή 30.000 ευρώ ετησίως στις προμήθειες της υγείας!

Όσο υπάρχει αυτό το σύστημα, ουδείς άνθρωπός του θα χαθεί

Πολιτικό ρουσφέτι στην πρώην βουλευτή, αφού για να είναι στην Επιτροπή Προμηθειών Υγείας θα έπρεπε να έχει εξειδίκευση στα θέματα προμηθειών υγείας!

Τελικά, όσο υπάρχει αυτό το σύστημα, ουδείς άνθρωπός του θα χαθεί… Κάθε πρώην βουλευτής ή αξιωματούχος θα βρει τη θέση του, καλά αμειβόμενη, στον κρατικό μηχανισμό…

Στην Επιτροπή Προμηθειών του υπουργείου Υγείας, ως εκπρόσωπος του υφυπουργού Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, διορίστηκε – και μάλιστα δυο φορές- η άλλοτε βουλευτής Ηρακλείου του ΠΑΣΟΚ, Μαρία Συνέχεια

Ο κόσμος γύρω μας χάνεται κι εμείς…


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος – Συγγραφέας – Τουρκολόγος

Είναι το λιγότερο τραγικό για όσους ακόμα έχουν την δυνατότητα να παρακολουθούν τις ραγδαίες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχής μας να διαπιστώνουν ότι στην Ελλάδα του σήμερα «αφήνουμε τον γάμο και πάμε για πουρνάρια», δηλαδή ασχολούμαστε με κάποιο δέντρο όταν όλο το δασός έχει πάρει φωτιά.

Στην γειτονική Τουρκία έχει ξεσπάσει μια άνευ προηγούμενου κρίση και παρά την ενδεχόμενη προσωρινή εκτόνωση οι αντίπαλες δυνάμεις συσπειρώνονται όλο και περισσότερο για μια σκληρότερη αναμέτρηση ενώ ο κόσμος κοχλάζει και η χώρα θυμίζει ηφαίστειο πριν από την μεγάλη έκρηξη. Η απειλή ενός θρησκευτικού πολέμου είναι περισσότερο από ποτέ δυνατή και ενισχύεται από την ολοένα και μεγαλύτερη θρησκευτική πόλωση στην Συνέχεια

ΒΟΜΒΑ ΖΙΑΖΙΑ: “Η Θράκη χάνεται, η Αθήνα κοιμάται”


Μια ομιλία- βόμβα του πρώην Α/ΓΕΣ Κωνσταντίνου Ζιαζιά. Τα όσα έχει πει για τις επιπτώσεις των περικοπών στην Εθνική Άμυνα κανονικά θα πρέπει να προκαλέσουν συναγερμό στην κυβέρνηση.

Τα αγωνιώδη μηνύματα που καλούν στην πολιτική ηγεσία να αφυπνιστεί και να στρέψει την προσοχή της ειδικά τώρα ,μέσα στην οικονομική κρίση, στα εθνικά θέματα, πληθαίνουν. Και όταν μια φωνή όπως του πρώην Α/ΓΕΣ στρατηγού Κωνσταντίνου Ζιαζιά , φωνάζει “ξυπνήστε” προς τους πολιτικούς, δείχνοντας στον χάρτη τη Θράκη ,τότε δεν μπορείς παρά να ανησυχείς ! Εκτός βέβαια από τους πολιτικούς μας.

Ο στρατηγός Ζιαζιάς έκανε μία ομιλία σε ημερίδα της Σχολής Εθνικής Άμυνας για την οποία δεν έκανε “δημόσιες σχέσεις” ,ούτε την “μοίρασε” για να δημοσιευθεί. Η ομιλία τυπώθηκε στην τριμηνιαία Συνέχεια

ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ: Δεν αναδεικνύεται στα ΜΜΕ — Με φόρους και περικοπές επιδομάτων οι πολιτικοί βάζουν ταφόπλακα


δημογραφικοQ&A: το ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα

του Νίκου Ράπτη

Q: Αναφέρεστε στο δημογραφικό ως ένα από τα μεγάλα προβλήματα της χώρας! Ακου δημογραφικό! Τίποτα πιο συντηρητικό δε βρήκατε;

 

Α: Το ερώτημά σας θέτει αμέσως-αμέσως ένα ενδιαφέρον ζήτημα: πώς να αξιολογούμε τη σημασία  των διαφόρων πολιτικών-κοινωνικών ζητημάτων; Το καθεστώς ελληνικό πολιτικό σύστημα αξιολογεί ως σημαντικό ότι αποφέρει ψήφους: τα αιτήματα των ισχυρών κοινωνικών ομάδων ή των ψηφοφόρων με επιρροή. Ως εκ τούτου σπανίως λαμβάνει «δυσάρεστες» αποφάσεις, παρά μόνο όταν είναι ολοφάνερο πως η παράταση της αδράνειας ή του λαϊκισμού θα σημάνει καταβολή ακόμα βαρύτερου πολιτικού κόστους: αν ας πούμε καταρρεύσει ο προϋπολογισμός ή/και ξαναμπούμε σε επιτήρηση, θα ζημιωθούμε εκλογικά περισσότερο από ότι αν αυξήσουμε το ΦΠΑ. Οπότε….

Αυτή η αντίληψη έχει ένα «δημοκρατικό» επίχρισμα, που ίσως να παίζει και το ρόλο της «θεωρίας»: η πολιτική είναι για να «υπηρετεί τον πολίτη», να ασχολείται με όσα «νοιάζουν» τους ψηφοφόρους. Και ποιοι είμαστε εμείς για να πούμε πως σημαντικό είναι το ένα ή το άλλο; Ας το κρίνει αυτό η ίδια η κοινωνία! Εμείς εδώ «εκπροσωπούμε» την κοινωνία, τους πολίτες, τους συντοπίτες μας κ.ο.κ. Αυτοί εντέλει μας υπαγορεύουν τι θέλουν να αλλάξει -και τι όχι.

Δυστυχώς, από αυτήν την «συνταγή» απουσιάζουν εντελώς δύο πολύτιμα συστατικά: το πρώτο είναι η ισότητα. Η καθεστηκυία προσέγγιση «εκ κατασκευής» ισχυροποιεί τους ήδη ισχυρούς, που εξ ορισμού έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας, «βαραίνουν» περισσότερο εκλογικά (ιδίως σε ένα πολιτικό σύστημα όπου «ανταλλακτική αξία» έχει το χρήμα, η διασημότητα, η οικογενειακή παράδοση) κ.ο.κ. Το δεύτερο είναι η ευθύνη: λειτουργώντας κατ, αυτόν τον τρόπο, η πολιτική εξουσία απορρίπτει μετά βδελυγμίας έννοιες όπως «πρόγνωση», «χρέος», «παιδαγωγικός ρόλος της πολιτικής». Απορρίπτει δηλαδή την ουσία της «ηγετικότητας», του αγγλοσαξονικού «leadership».

Προτείνω να αξιολογήσουμε τα πολιτικά μας προβλήματα αλλιώς: κριτήριό μας να είναι ποια από τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα, εφόσον εξελιχθούν ανενόχλητα για μερικά ακόμα χρόνια, θα προκαλέσουν αμετάκλητες, ανεπίστρεπτες, ανεπανόρθωτες ζημιές. Πόσο μάλλον αν αυτές οι βλάβες θα είναι εις θέση να υπονομεύσουν ακόμα και την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας και του ελληνισμού, ως δημοκρατικού-εθνικού κράτους, μέσα σε έναν ορατό χρονικό ορίζοντα…

Κατ, αρχήν, υπάρχουν τέτοια ζητήματα; Ε, λοιπόν υπάρχουν, και το ένα είναι το δημογραφικό! Δυστυχώς για μας βέβαια, είναι πράγματι ένα ζήτημα που στην τρέχουσα πολιτική αγορά δεν «πουλάει», δεν είναι, όπως λέγεται, «σέξι». Φταίει η πολιτική μας ιστορία γι, αυτό, αλλά και η πολιτική σημειολογία της μεταπολίτευσης: για το δημογραφικό μιλάνε συνήθως «συντηρητικοί», «αντιδραστικοί», «εθνικιστές» κ.ο.κ (η εκκλησία, οι οργανώσεις πολυτέκνων, κ.λπ). Αρα είναι ένα θέμα με το οποίο δεν ασχολούμαστε! Ανάλογα προβλήματα συναντώνται στη Βρετανία (όπου η γραμμή μεταξύ «ιδιωτικού» και «δημοσίου» είναι πολύ βαθιά και πολύ πλατειά και κάθε επιδίωξη παρέμβασης του κράτους στον ιδιωτικό χώρο, στο πόσα παιδιά π.χ. θα γεννά κάθε γυναίκα, θεωρείται τουλάχιστο άκομψη), στη Γερμανία προφανώς (όπου κάθε συζήτηση περί δημογραφίας αποπνέει μια αύρα «ευγονικής» «φυλετικής καθαρότητας» με παραπομπές στη ναζιστική περίοδο) στην Ισπανία και την Ιταλία (όπου είναι ακόμα νωπές οι αναμνήσεις των αντιπαραθέσεων για τη νομιμοποίηση του διαζυγίου ή των αμβλώσεων).

Τα πράγματα είναι διαφορετικά στη Γαλλία, όπου η λεγόμενη «οικογενειακή πολιτική» είναι η πολιτική απάντηση της République στη φτώχεια, αλλά και στην επούλωση των τραυμάτων του Α, και κυρίως του Β, παγκοσμίου πολέμου. Έτσι στη Γαλλία το «δημογραφικό» έχει ένα «προοδευτικό» πρόσημο: δεν είναι τυχαίο από αυτήν την άποψη που η Γαλλία είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης στη γεννητικότητα. Με παρόμοιο τρόπο, στις σκανδιναβικές χώρες, οι πολιτικές υπέρ του παιδιού, υπέρ της απελευθέρωσης της γυναίκας κ.ο.κ συνέβαλαν αποφασιστικά στην υψηλή σχετικά γεννητικότητα.

Καταληκτικά: το δημογραφικό στην Ελλάδα θεωρείται συντηρητικό ζήτημα, δεν «πουλάει» κ.λπ. Και λοιπόν; Το ζητούμενο είναι να διαπιστώσουμε αν ένα πρόβλημα είναι σημαντικό και θα επηρεάσει το μέλλον της πατρίδας, αλλά και το δικό μας ή εκείνο των παιδιών μας! Όχι αν «πουλάει», αν είναι «δεξιό» κ.ο.κ.!

Q: Αν, όπως λέτε, το «δημογραφικό» έχει συντηρητικό πρόσημο, αυτό οφείλεται στο ότι έχει πολύ Συνέχεια

Χάνεται η ελληνική γλώσσα στη Θράκη


Ο έλληνας φορολογούμενος πληρώνει το πρόγραμμα εκπαίδευσης Ελλήνων μουσουλμανοπαίδων για να κάνουν μητρική τους γλώσσα τα τούρκικα, χιλιάδες παιδιά στη Θράκη κα να δημιουργείται έτσι μια γενιά Ελλήνων που νιώθουν Τούρκοι υπήκοοι μέσα στην ελληνική επικράτεια.

Του Κώστα Χαρδαβέλλα

Το «πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων» της μειονότητας της Θράκης έχει υποτίθεται σαν Συνέχεια

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εδώ η χώρα χάνεται και αυτοί το παίζουν γκόμενες…


EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Τάσου Φούντογλου 

Γιατρού – ειδικευόμενου νεφρολογίας

Όπως έγραψε και ο φίλος μου ο Νίκος στα 12 Τετραγωνικά του τοίχου του: «Αυτό το «παρών» στις ψηφοφορίες είναι σαν τις γκόμενες που τα έχουν με άλλον και σου κάνουν μόνο πίπα γιατί «αυτό δεν είναι απιστία»…». Υποκλίνομαι και συνεχίζω.

Στο «παρών» αυτό εμπεριέχεται όλη η μεταπολιτευτική λογική που μας οδήγησε στο σημερινό παρόν της  εθνικής τραγωδίας και της διεθνούς καταισχύνης. Φτάσαμε ως εδώ γιατί οι πολιτικοί μας δήλωναν «παρών» όλα αυτά τα χρόνια μπροστά στους εκβιασμούς των κάθε είδους συντεχνιών και των πάσης φύσεως κομματικών στρατών, επιτρέποντας στα προνόμιά τους να αυξάνονται και να πληθύνονται  και Συνέχεια