Ο κλοιός σφίγγει…θα μας πιάσουν…


γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

– Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε έτσι. Ο κλοιός σφίγγει.

– Τίποτα δεν θα συμβεί. Ο κόσμος είναι ηλίθιος.

– Μα δεν βλέπεις τι γίνεται; Παντού αντιδράσεις.

– Το αντίθετο βλέπω εγώ. Καμία αντίδραση. Όσους φόρους κι αν βάλουν, όσα μέτρα κι αν πάρουν, τα ανόητα πρόβατα το δέχονται. Τους ζητάμε το πιο παράλογο πράγμα στον κόσμο, να πληρώσουν αυτοί οι άφραγκοι τα δικά μας χρέη, τον δικό μας χλιδάτο τρόπο ζωής κι αυτοί το δέχονται…. Άκου που σου λέω. Δεν τρέχει τίποτα.

– Είμαστε εκτεθειμένοι. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Θα γίνει έλεγχος.

– Κανένας έλεγχος δεν θα γίνει. Φροντίζουν άλλοι. Πληρώνονται καλά γι’ αυτό. Συνέχεια

Ένας


Αν υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα θα άλλαζε στην πορεία των 200 χρόνων. Στα ίδια μονοπάτια περπάτησαν και οι προηγούμενες γενιές. Γενιές που σφαγιάστηκαν,καήκαν, βιαστήκαν, διώχθηκαν, εξοριστήκαν κι όμως μόλις ορθοπόδησαν έστω και λίγο έτρεχαν πίσω από τον υποψήφιο σωτήρα να τον σηκώσουν στα χέρια μη και πατήσει στα λασπωμένα καλντερίμια των χωριών. Να τους υποσχεθεί γεφύρια παίρνοντάς τους τα ποτάμια, να τους χορηγήσει μηχανήματα υποθηκεύοντας τα χωράφια που με αίμα είχαν αποκτήσει. Να υπερψηφιστεί και να μπει σε κάδρο δίπλα στο εικόνισμα και κάποιες φορές δίπλα στα στέφανα πάνω ακριβώς από το κρεββάτι για να θυμούνται ότι ακόμη και την ερωτική συνέυρεση την οφείλουν στον Σωτήρα.

Μόνο στις δύσκολες στιγμές ο όχλος αναζητούσε τον ανυπότακτο και τον τρελό του χωριού να μπει Συνέχεια