Μήνυμα προς φίλο: Θρηνούμε σιωπηλά εμείς οι λιγομίλητοι …… by Lit Maiden


Armada

Αγαπητέ φιλε,

Έχουμε καιρό να τα πούμε, το ξέρω. Σε είχα πει πως κάποια στιγμή θα προσπαθούσα να εξηγήσω την κατάσταση, και να’ μαι επιτέλους. Τι επιτέλους ….το κείμενο αυτό το έχω έτοιμο από τον Ιανουάριο. Το διαβάζω κάθε τόσο από τις αρχές του έτους. Το κοιτάω και το ξανακοιτάω αλλά δεν με πήγαινε η καρδιά να το δακτυλογραφήσω. Βασικός λόγος είναι γιατί αισθάνομαι ενοχές. Δυστυχώς έτσι με μεγάλωσαν, έτσι με μεγάλωσα και γω η ίδια και παρά τις προσπάθειές μου, όσα χρόνια και να περάσανε, δεν κατάφερα να τις αποβάλλω.

Αν το ανεβάζω αυτό τώρα αντί να στο στείλω προσωπικά είναι γιατί τον τελευταίο καιρό κατάλαβα πως πάσχουμε όλοι μας από έλλειψη ανθρωπιάς, έλλειψη αγνών συναισθημάτων, κοινής λογικής και επαφής. Αν το γράφω αυτό το σημείωμα είναι γιατί πέρα από το μήνυμα που θέλω να παραλάβεις, πέρα από μια απολογία μου, θέλω να μιλήσω εκ μέρους όλων αυτών που είναι σαν και εμένα – λιγομίλητοι, αρκετά εσωστρεφείς αλλά πάντα δίπλα σε όσους πραγματικά αγαπάνε. Με τόσα πολιτικά άρθρα, τόσες συζητήσεις για την οικονομία, την κοινωνία, τα σκάνδαλα, την πολιτική, καιρός είναι να ξαναφέρουμε λίγη ανθρωπιά στις καθημερινές σχέσεις μας, να θυμηθούμε την πραγματική ουσία της ζωής μας, που εν τέλει επηρεάζει και την κοινωνικοπολιτική μας οντότητα.

Η ιστορία έχει ως εξής: η κοινωνία μας έχει κλείσει, μας έβαλε λουκέτο, σαν να ήμασταν εργοστάσια χωρίς λόγο λειτουργίας, χωρίς χρησιμότητα. Κάποτε ο αέρας ήταν ελεύθερος, τα ψέματα μικρά ή λευκά, Συνέχεια

Advertisements

Χωρίς συνοχή, χωρίς πάτημα … by Lit Maiden


EleosΞύπνησα σήμερα, όπως κάθε μέρα άλλωστε, με το ράδιο-ξυπνητήρι στο κομοδίνο πάνω να παίρνει μπρός από μόνο του στην προκαθορισμένη ώρα. Ο σταθμός δεν είναι της επιλογής μου. Ο κύριος που κοιμάται δίπλα μου, με τον οποίο μοιράζομαι το κρεβάτι χρόνια τώρα, θέλει κάτι σε λαϊκό, και δεν του πάω κόντρα γιατί ούτως ή αλλιώς έτσι και γουστάρω τα τραγούδια ενός σταθμού πρωί πρωί, σιγά μη σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Άσε το βαθύ λαρύγγι λέω από μέσα μου να ουρλιάζει κελαηδιστά στο όφωνο εκεί, να με χαλάει πρωινιάτικα τόσο ώστε να αναγκαστώ να σηκωθώ στο άψε σβήσε να πάω για το καθιερωμένο κατούρημα.

Και έτσι περνάνε οι μέρες με το ίδιο πρωινιάτικο ξύπνημα, με την ευγενική χορηγία του μικρού γκρίζου ράδιο-cd που κάθεται περήφανα δίπλα στο προσκέφαλό μου.

Έτσι περνάνε μέχρι αυτή την εβδομάδα, την Μεγάλη Εβδομάδα. Τις τελευταίες τρεις μέρες, αυτό το μικρό γκρίζο κουτί με πειράζει όσο ποτέ άλλοτε. Το κελάηδισμα, το τρέμουλο της τραγουδιάρας να κλαίει για τον παιδαρά που την παράτησε, να εύχεται κακό να πάθει ο εγωισταράς τεκνατζής της, με γεμίζει αφάνταστη λύπη. Προχθές η λύπη ήταν αγανάκτηση. Μάλλον περνάω τα πέντε  βήματα που λένε περνάει όποιος θρηνεί τον θάνατο ενός αγαπημένου.

Δυστυχώς αυτό το κακό έχω. Αντί να βλέπω τα πράγματα έτσι όπως έχουν, κάθομαι και βρίσκω τη σημασία πίσω απ’ τις πράξεις σε οτιδήποτε αντικρίζω. Δυστυχώς το γκρίζο κουτάκι με θυμίζει άλλες χρονιές, όταν αυτή η κοινωνία έστω και εθιμοτυπικά κρατούσε τα προσχήματα και δεν έπαιζε τραγούδια της οκάς, της Συνέχεια

Η αξία του στόχου


«Δεν κατάλαβα καλά.»

Ο 40αρης την κοιτούσε σαν να μην ήξερε τι να απαντήσει, υπολογίζοντας τι ήθελε να ακούσει από αυτόν, κερδίζοντας λίγο χρόνο να σκεφτεί τι θα της έλεγε. Όλα είχαν πάει κατ’ ευχήν μέχρι εδώ. Τι ήθελε τώρα και πέταξε αυτή την απορία;

Aπό την εξέδρα της η κυρά ξανά έθεσε την ερώτηση, αργά, κατανοητά, επίσημα: «Είναι καλοκαίρι. Βρίσκεσαι σε πολυσύχναστη παραλία με αμμώδες, ρηχή θάλασσα. Επιλέγεις να κολυμπήσεις ολομόναχος Συνέχεια

Ο Μπουτάρης το βιολί του ….. το ζήτημα είναι οι Θεσσαλονικείς τι κάνουν;


«Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο εορτασμός του 2012 πρέπει να ξεφύγει από το κλασικό μοτίβο των εθνικοαπελευθερωτικών ιαχών και να κάνει την πόλη γνωστή ανά τον κόσμο. Θεωρώ δηλαδή, πιο σημαντικό το ότι πήραμε τη διάκριση της πρωτεύουσας της νεολαίας της Ευρώπης για το 2014 ή ότι θα γίνει το μουσικό φεστιβάλ Womex στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο του 2012 από τις όποιες εορταστικές εκδηλώσεις δεν θα γίνουν, διότι δεν θα γίνουν, για την απελευθέρωση».

Τάδε έφη ο κυρ Μπουτάρης, αυτός ο μικρός ανθρωπάκος που όταν τον βλέπεις να περπατάει έξω λες «κρίμα, τον παράτησαν οι δικοί του στον δρόμο, τον παππούλη, τον άστεγο». Έχει πρόσωπο η πόλη παντώς, δεν μπορεί κανείς να αντιλέει — πρόσωπο που δεν έχει καμία σχέση ούτε με την Θεσσαλονίκη, ούτε με την Ελλάδα.

Τα Χριστούγεννα δεν είχαν δέντρο (οι αχινοί δεν μετράνε), η παραλία ξαναφτιάχνεται γιατί η προηγμούμενη σπατάλη δεν έφτανε, ο αγιασμός των Φώτων δεν θεωρείται επίσημη τελετή. Το δημαρχιακό μέγαρο που έχει φέτος μια αφίσα απο πάνω ως κάτω να λέει απλά οτι ο Δήμος γιορτάζει θα στοίχισε μια μικρή περιουσία αλλά δεν αφορά κανέναν γιατί όλα τα προβλήματα της πόλης έχουν εξαλειφθεί. Κυκλοφοριακό χάος τέλος, σκουπιδομάνι τέλος, χρέη δήμου τέλος, στήριξη προς όλους τους Συνέχεια

Όταν Εύχεσαι στα Ελληνικά ….. by Lit Maiden


Νέο έτος, νέα σελίδα, ευχές, χαρά, ελπίδα. Ως Έλληνες πρέπει να είμαστε από τους λιγοστούς λαούς που χαιρόμαστε με το παραμικρό, βρίσκουμε την ευκαιρία να γιορτάσουμε αργίες όπως πρέπει. Το φαγητό δεν σταματάει, το ποτό ρέει, γέλιο μεταξύ φίλων ακούγεται ως το διπλανό διαμέρισμα, μιλάμε για όσα μας πονάνε, όσα δεν μας περισσεύουν αν και βρίσκουμε τρόπο να τα μοιραζόμαστε.

Όπως είναι φυσιολογικό, τις τελευταίες μέρες ζούμε μια συνεχή ανταλλαγή ευχών. Γενικά όμως, έχουμε μάθει να ευχόμαστε σαν να λέμε ένα γειά. Ενώ όλοι οι λαοί έχουν το καλημέρα έτοιμο, σπάνια βλέπεις να εύχονται καλή εβδομάδα ή καλό μήνα. Έφτασε ο χειμώνας, ευχόμαστε καλό χειμώνα. Πόσους Άγγλους βλέπετε να λένε «Have a nice winter»;

Καλές διακοπές, καλή Σαρακοστή, καλές γιορτές, καλό σαββατοκύριακο, καλό μεσημέρι, καλησπέρα, καλό Συνέχεια

Θα βγει κανείς να ενημερώσει τους κατοίκους της συμπρωτεύουσας για το δένδρο; Τα 5 καυτά ερωτήματα


Lit Maiden

Όλοι αναμετέδωσαν την ξεφτίλα στην Θεσσαλονίκη — όχι για το δέντρο το ίδιο που δεν είναι καν δέντρο αλλά γεωμετρικό τρισδιάστατο σχήμα (αλήθεια, απορώ αν κανείς σκέφτηκε να δει αυτή την κατασκευή μέσα από τα μάτια ενός 7χρονου, γιατί στην ουσία τα παιδιά είναι αυτά που θα μαγέψουμε με την διακόσμηση, οι ενήλικες έχουν ντέρτια αυτόν τον καιρό με τα 8 χαράτσια σε 30 μέρες).

Η ξεφτίλα δεν είναι μόνο το δέντρο, αλλά η ίδια η προχειρότητα με την οποία σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε το όλο έκτρωμα. Οι ξένοι μας κοροϊδεύουν εδώ και καιρό για ανοργανωσιά, τεμπελιά και επιπολαιότητα. Αποδείχθηκαν σωστοί στην συγκεκριμένη περίπτωση. Πως αλλιώς να εξηγήσεις το φιάσκο αυτό;

Ανοργανωσιά: Δεν φαντάστηκαν ποτέ εκεί στον Δήμο να ζυγίσουν το ρίσκο πριν ξοδέψουν τα χρήματα των φορολογουμένων; Ζούμε στην Θεσσαλονίκη, κυρίες και κύριοι. Φυσάει Βαρδάρης στην Θεσσαλονίκη, κυρίες και κύριοι. Είναι Δεκέμβριος, αγαπητοί μου. Εδώ Νοέμβριος ήταν, και κόντεψε ο Συνέχεια

ΝΑ Η ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΙΛΗΣΕ Η ΜΕΓΑΛYΤΕΡΗ ΓΛΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔAΣ ….. by Lit Maiden


Όχι δεν ήταν μειονότητα. Όχι δεν αμαύρωσαν την παρέλαση που δεν ματαιώθηκε όπως λένε τα πουλημένα κανάλια. Ο κόσμος παρέμεινε ως το τέλος. Η μόνη διαφορά ήταν πως δεν άφησαν τους πραγματικούς Συνέχεια